માનવીને આ જગત આદમથી શેખાદમ સુધી!
એજ દોરંગી લડત આદમથી શેખાદમ સુધી!

એ જ ધરતી, એ જ સાગર, એ જ આકાશી કલા!
એ જ રંગીલી રમત આદમથી શેખાદમ સુધી!

રૂપનું રંગીન ગૌરવ, પ્રેમના લાચાર હાલ–
એજ છે લાગી શરત! આદમથી શેખાદમ સુધી!

મોતને શરણે થવામાં સાચવે છે રમ્યતા,
જિંદગીની આવડત આદમથી શેખાદમ સુધી!

ફૂલમાં ડંખો કદી, કયારેક કાંટામાં સુવાસ!
લાગણીની આ રમત આદમથી શેખાદમ સુધી!

બુધ્ધિની દીપક ના સામે ઘોર આંધારા બધે,
એક સત, બાકી અસત આદમથી શેખાદમ સુધી!

બુધ્ધિ થાકી જાયતો લેવો સહારો પ્રેમનો!
સારી છે આ બૂરી લત આદમથી શેખાદમ સુધી!

મોતનું બંધન – છતાં કરતો રહ્યો છે માનવી,
જિંદગીની માવજત આદમથી શેખાદમ સુધી!

જિંદગી પર રૂપ, યૌવન, પ્રેમ મસ્તી ને કલા,
સૌ રહ્યા છે એક મત આદમથી શેખાદમ સુધી!

કોઈના ખોળે ઢળી કે પોઢી ઠંડક પામવા,
માનવી છે યત્ન-રત આદમથી શેખાદમ સુધી!

રંગ બદલાતા સમયના જોઇ દિલ બોલી ઉઠ્યું :
’શું ખરું ને શું ગલત આદમથી શેખાદમ સુધી!’